خانه من در انتهای جهان است

حتی هنوز هم...

از مومن بودن بعضی ها خوشم می اید...لطیف است،به آدم احساس امنیت می دهد. این جور مومن ها خیلی کم اند ولی وقتی سالی ماهی یکبار،یکی شان را می بینی دلت گرم می شود ؛که هنوز هم هستند کسانی که قضاوت نمی کنند،که مهرو عطوفتشان بر تعصبشان می چربد...که آرامند، خُنَکند و توی این تابستان داغ یک لحظه کنارشان بودن، نگاهشان کردن ،حالت را جا می آورد.